фрашкі Оды

Жаночы жарт

Sun, 27 May 2007 13:21:21 GMT

На занятках па ангельскай мове. Выкладчыца пытаецца ў навучэнцаў:

— Have you ever bought second-hand things?

— Yes, — адказвае адна з навучэнак.

— And what it was?

— My husband.

Воланд меў рацыю

Sun, 27 May 2007 13:17:58 GMT

Дом, дзе я жыла пэўны час, быў музычны да ашаленьня. У суседняй кватэры за сьцяной штодня гурт “Краски” на поўную моц вые, у суседняй кватэры нада мной нейкае дзяўчо бясконца папулярныя п’ескі з рэпэртуару ДМШ на піяніна грае. Хлопцы з суседняга пад’езду, калі на двары цёпла, выносяць калёнкі, узмацняльнік і цешаць насельнікаў нашага дома “Дискотекой Аварией”, альбо “Руки вверх”. А хлопцы зь іншага суседняга пад’езда любяць сьпяваць пад гітару. І дзевак сваіх да вакальных практыкаваньняў далучаюць.

У голасе нашае дваравое ВІА бывае звычайна позна ўвечары ці ноччу, гадзіне а другой. І чым цямней на двары, тым гучней яны пяюць. Зрэшты, гэта ня сьпевы хутчэй, а рэчытатывы. Але выразныя, са шматлікімі імправізацыямі. Напрыклад, адна зь песьняў гурта ДДТ выконваецца так:

Это все… что остааааа-не-т-ся… Хо-па!
После меня…
Ээээто все… что возму я с собой…
Йе-ей-ей…

Найболей вакалісты з нашага двара любяць рускі рок. ДДТ, “Науцілус”, “Кіно” – рэпэртуар стандартны. Ад “Что такое осень” да “Видели ночь, гуляли всю ночь до утра”.

У гэтую суботу ўвечары яны зноў завялі песьні. Прасьпявалі ўсё, што звычайна выкончаюць. І раптам чую:

Гэй, ла-ла-ла-лай,
Ты не чакай – сюрпрызаў ня будзе…

Я якраз зьбіраюся кампутар вылучаць, але зьяўляецца бліскучая творчая ідэя. Стаўлю ў кампутар дыск NRM, адчыняю акно, выношу па падваконьне калёнку і ўрубаю “Тры чарапахі”.

Дваравое ВІА сьцішылася, быццам галасы ўсе разам страцілі. Толькі адзін хлопец у абурэньні выгукнуў нешта накшталт: “Эй, урод, бл… Я щас поднимусь на х…!”

Так ці іначай, але хвілінаў сорак ВІА маўчала. Зусім. Потым яны адмыслова для мяне выканалі пэсьню “Сектора газа” са словамі: “Раз подругу посадил на мотоцикл, У нее от страха прекратился цикл”, але NRM больш не сьпявалі. А я ўпэўнілася ў тым, што Воланд меў рацыю: падобнае трэба лекаваць падобным.

Хачу цяпер узброіцца Цоем, Шэўчуком ды іншымі паважанымі музыкамі. Можа й стане ціха пад маімі вокнамі…

Раённыя выкшталты

Sun, 27 May 2007 13:17:10 GMT

У работнікаў культуры, асабліва на раёнах, праблемы зь беларускай мовай былі заўсёды. Дый ня толькі зь беларускай мовай.

Было гэта ў Гомельскай вобласьці. Інспэктарка з абласного ўпраўленьня культуры паехала па мястэчках ды вёсках правяраць, як на месцах нясуць добрае-сьветлае ў масы. Пачытала пляны мерзапрыемстваў раённых адзелаў культуры — прасьлязілася.

"Дымилась роща под горою…" — праздничное мероприятие, посвященное Дню Победы. 9 мая.

— Што гэта такое? — пытаецца.

— Як што? — перапытвае зьбянтэжаная цётачка з энскага адзела культуры. — Ёсьць нас гаёк ля горада, мы туды вэтэранаў запрашаем…

— А вы гаёк падпальваць будзеце, ці што?

— Не, мы для вэтэранаў салодкі стол накрыем, песьні ім сьпяваць будзем.

У іншым мястэчку натрапіла інспэктарка на такое: "Лэдзі Макбэт N-скага раёну". Пералякалася. Думала спачатку, мясцовая самадзейнасьць Ляскова на новы лад перайначыла ды спэктакаль ладзіць.

— Ды не, гэта ў нас конкурс прыгажосьці такі, — расьсьмяялася ў адказ іншая культурная цётачка. — Дзяўчаты па сцэне будуць у купальніках хадзіць…

— А вы ведаеце, хто такая лэдзі Макбэт Мцэнскага павету?

— Не.

— Была такая Кацярына Ізмайлава, яна сьвёкра свайго, мужа ды пляменьніка забіла.

— Што, праўда?! — у вусьціжы прашаптала культурная цётка. — А мы конкурс хацелі назваць, бо так жа ж прыгожа гучыць… А-ёй-я-ёй…

Гомельчукчы і хард-кор

Sun, 27 May 2007 13:14:36 GMT

Суседзі ў нас па гомельскай кватэры былі вясёлыя. Кабета Роза гадкоў шасьцедзесяці пяці, ейныя дачка Ларыса гадкоў сарака пяці, дзьве дачкі Ларысы (Анжэла — гадоў 25 ды Ірка, гадоў 20), муж Анжэлы, дзьве малыя дачкі Анжэлы — Караліна і Крысьціна. Усё гэтае немалое сямейства існавала ў двухпакаёвай малагабарытцы з агульнай плошчай у 40 квадратных мэтраў. Ну, можна сабе ўявіць, як існавала. А яшчэ дадаць, што ўсё гэтае сямейства (за выняткам малых, канечне ж) захаплялася гарэлачкай-бражачкай. Потым скандаліла міжсобку, мэблю біла, "хуткую" выклікала, як некаму блага пасьля чарговага мардабою стане.

Весела жылі, адным словам.

Неяк позна ўвечары мая маці пачула, як у калідоры нехта страшна крычыць. Тэлефона ў нас тады не было, каб калі трэба міліцыю выклікаць, дзьвярное вочка яшчэ не паставілі — нядаўна перасяліліся. А крыкі страшныя: Ларыса-суседка, па голасе зразумела. "Забіваюць! Забіваюць! Рэжуць!"

Маці-нябожчыца была жанчынай адчайнай ды ўсё ж рызыкнула выйсьці з кватэры, каб хоць нечым дапамагчы. Выходзіць. І што бачыць?

П'яная Ларыса (больш нікога на пляцоўцы няма) сядзіць на падлозе пад сваёй кватэрай, учапіўшыся да ручку дзьвярэй ды працягвае крычэць на ўсю моц лёгкіх і галасавых зьвязак:

— Забіваюць! Забіваюць!!!

Мульцікі і порна

Sun, 27 May 2007 13:13:48 GMT

Кіраўніцтва легендарнага тэлеканала ўвесь час эканоміла на блёках бесьперапыннага жыўленьня. Таму скокі напругі ў электрычнай сетцы даволі часта прымушалі спыняць працу. Часам даходзіла да таго, что кампутары ўлучаліся-вылучаліся кожныя дзьве-тры хвіліны, бо па суседзтве на будоўлі катэджа працаваў зварачны апарат.

Супрацоўнікі тэлеканала, у якіх вечна "зьляталі" незахаваныя файлы, злаваліся, але начальства лічыла, што блёкі бесьперапыннага жыўленьня гэта тое, на чым можна эканоміць. Ды эканомілі.

Неяк у нядзелю напруга зноў упала, ня тое, каб зусім, але працаваць было нельга. На этэры пяць экранаў адрубіліся, але адзін працаваў цалкам нармальна. Апэратар этэру, вартаўнік ды прыяцель вартаўнікі сядзелі ў студыі адны (выходны дзень, больш нікога няма), а тут такая справа. Што рабіць? Этэру пры такой напрузе ўсё адно няма.

— А давайте касэту паглядзім? — прапанаваў вартаўнік. — Адзін тэлевізар працуе.

— А што ў цябе ёсьць?

— Мульцікі й порна.

Вырашылі спачатку паглядзець мульцікі. Паставілі касэту і давай лавіць кайф ад дыснэеўскага анімацыйнага шэдэўра.

Праз дваццаць хвілінаў ім тэлефануе раздражнёны начальнік.

— Вы што там, панапіваліся? У вас па праграмцы перадача "Твой день", а вы што пускаеце?! "Том і Джэры".

Пераляканыя хлопцы дасталі з магнітафона касэту і толькі цяпер заўважылі, што забыліся яго адлучыць ад этэрнага пульта. Была сёмая гадзіна вечара, усе дзеці да 16-ці сядзелі ня тэлевізара. Канечне ж, ім "Том і Джэры" падабалася болей, чым "Твой день".

Добра, што даўмеліся порна ў магнітафон не запхнуць.

Рыбы і жабы

Sun, 27 May 2007 13:11:48 GMT

Днямі чарговы разумнік пачаў скардзіцца на непрафэсіяналізм журналістаў: то тэмпэратуру, пры якой капялюшы прасаваць трэба, няправільна пазначаць, то гарады пераблытаюць. Карэктара, кажа, няма на гэтых журналюг. Ну, карэктара ці рэдактара, я, гаротная няўмека са сьціплым досьведам у журналістыцы, ня ведаю. Аднак тое, што разумнік гэты ніколі ня чуў пра сапраўдныя дэзы — гэта дакладна.

Неяк увесну 1999 году на легендарную гомельскую тэлекампанію "Нірэя" па электроннай пошце ліст прыйшоў. Звычайны такі ліст, с арфаграфічнымі памылкамі нават. Прыйшоў па рассылцы зь нейкага расейскага рэсурса. І гаворка ў лісьце ішла пра тое, што ў маскоўскіх крамах апошнім часам стала зьяўляцца вельмі падазроная чырвоная ікра. Праверылі яе адмыслоўцы і высьветлілі, што не рыб'я гэта ікра, а жабіная. Ікра кітайскай камышовай жабы, толькі смакавыя інгрыдыенты даданыя ды харчовыя фарбы

У прынцыпе, гаварылася ў нататцы, нічога страшнага ў жабінай ікры няма. Яна нават карысная на свой лад. Але ёсьць адна закавыка: у гэтай ікры эпідэміёлягі знайшлі лічынкі шыстасомы, якія выклікаюць у чалавека страшную хваробу — шыс-та-са-ма-тоз. Інкубацыйны пэрыяд — ад 2 дзён да 2 месяцаў. Сымптаматыка страшная: і тэмпэратура высокая, і млосьць, і ваніты — поўны камплект. Калі да доктара своечасова не прыбегчы — памрэ чалавек.

Спасылка ў нататцы была на газэту "Московские ведомости", якая, быццам бы, перадрукавала інфармацыю з "АиФ" ад 3.01.1999.

Мой непасрэдны начальнік сп.Несьцераў доўга круціў раздрукоўку гэтай нататкі ў руках і час ад часу кідаў цінічныя рэплікі, кшталту: "Ну і трапілі масквічы!".

(У дужках зазначу, што сп.Несьцерава у часы ягонага начальства над службай інфармацыі "Нірэі" вельмі турбавалі ляўры Яўгенія Кісялёва. Хацеў ён рабіць свае "Ітогі" — хоць у маштабах Гомеля, але ІТОГІ! Але дзе ж тут ітогаў набярэшся ў ня самам вялікім горадзе? Хіба толькі трубу якую на заводзе прарве, дык будзе падстава пааналізаваць у этэры працу камунальных службаў. Ці чарговую партыю нелегальных мігрантаў зловяць… Эх, не было ў Гомелі навінаў, не было дзе разгуляцца — каралеўства малавата! Шкада, што жабіная гэтая ікра ня ў Гомелі знайшлася — во была б сэнсацыя.)

І тут прыбягае да нашага намесьніка генэральнага дырэктара сп.Забродзкага сваячка. Прыносіць яна бляшаначку з чырвонай ікрой — усю надзьмутую. (Тэрмін спажываньня, відаць, даўно выйшаў.)Вось, кажа, паглядзіце, што на нашых рынках прадаюць. І як гэтых гандляроў прыватных дагэтуль не паразганялі.

У галаве сп.Несьцерава раптоўна збудаваўся лягічны ланцужок: падазроная ікра зьявілася ў Маскве — гомельскія чаўнакі закупаюцца ў расейскай сталіцы — набытая там ікра трапляе на гомельскі рынак. Вай! Дык гэта ж і ёсьць сэнсацыя. Шыстасаматоз у Гомелі! Хавайся ў бульбу!

Зьнялі гэтую надзьмутую бляшаначку на відэа з усіх магчымых ракурсаў. І ад'яжджалі-наяжджалі, і нават панараму зрабіць паспрабавалі: прадчуваньне сэнсацыі дадало натхненьня. Далі інфармацыю з расейскага інтэрнэт-рэсурса і ў вечаровыя навіны гэта дзела забамбілі.

Назаўтра нам абрывалі тэлефон тэлегледачы, прычым ня толькі з Гомеля. (Мы да гэтага часу не падазравалі, што наш слабенькі перадатчык дастае ажно да Жлобіна, які ад Гомеля ў сотні кілямэтраў.) Шмат хто з гледачоў спажываў набытую на рынку чырвоную ікру пару месяцаў таму, некаторыя пасьля прагляду навінаў знайшлі ў сябе яўныя сымптомы і гістэрычна патрабавалі ў мяне, каб я адказала, да якога лекара ім трэба бегчы. Я магла параіць ім хіба псыхіятра, але дыпляматычна адсылала да тэрапэўта.

Начальнік мой паціраў рукі: рэйтынг тэлеканала расьце! Цяпер насельнікі горада глядзяць навіны толькі па "Нірэі", бо дзяржаўная абласная тэлевізія пра страшную хваробу шыстасаматоз упарта маўчыць. А “Нірэя” тым часам пільна сочыць за падрабязнасьцямі расьсельдваньня, якое ўчыніла гарадзкая санэпідэмстанцыя.

Што ж сталася вынікам расьсьледваньня?

На ўсіх гомельскіх рынках і ва ўсіх гомельскіх крамах прадавалася выключна рыб’я чырвоная ікра, толькі ў некалькіх гандлёвых кропках знайшлі тавар, тэрмін спажываньня якога выйшаў.

У маскоўскіх крамах хутчэй за ўсё таксама ніякія камышовыя жабы не прабягалі. Пэўна, вытворцам чырвонай ікры канкурэнты вырашылі крыху сапсаваць дзелавы імідж.
Газэты “Московские ведомости”, на якую спасылаліся невядомыя аўтары інтэрнэт-нататкі, у прыродзе не існавала, а “АиФ” 3.01.1999 не выходзіў, бо гэта быў выходны дзень. І наагул “Аргумэнты” ні пра якіх жаб ніколі не пісалі.

Нарэшце, лічынкі шыстасомы чалавеку ніякай шкоды не прыносяць. А страшнага захворваньня “шыстасаматоз” мэдычная навука ня ведае.

Карацей, Кісялёва са сп.Несьцерава не атрымалася. Але нечакана набытай славе ён усё адно радаваўся. Праз пару тыдняў ён быў гатовы зьняць сэжэт пра падазронае сьмятанкавае масла, якім украінцы гандлююць на мясцовым рынку, але начальства своечасова пагасіла полымя творчага натхненьня

Мужчыны і дамская вопратка

Sun, 27 May 2007 13:10:19 GMT

Выставачны цэнтар "Імпульс" каля Камароўкі. Выходны дзень. Публіка віруе паміж павільёнамі ў пошуках танных рэчаў — касмэтыкі, шкарпэтак, кавы, плэераў, пральнага парашка й зубной пасты, нарэшце. Апошнія прыйшла набываць і я.

Праходжу міма павільёна з таннай канечне ж жаночай бялізнай. Трое хлопцаў гадоў па дваццаць стаяць ля паліцаў, на якіх красуюцца станікі-майткі ўсіх магчымых і немагчымых колераў. Глядзяць задуменна. Нарэшце адзін з хлопцаў просіць у прадавачкі паказаць майткі-стрынгі, фасон і колер якіх можа прывесьці ў ціхі жах любую сьціплую матрону. Хлопец з выразам сьвятарна-сэксуальнага трымценьня на твары бярэ ў рукі легкадумны шматок матэрыі, расьцягвае яго ў розныя бакі, зноў глядзіць.

— Які памер патрэбны? — пытаецца прадавачка. Зараз тавар сапсуюць, ясна чытаецца ў ейных вачох. Во ідыёты, гэтыя мужыкі.

— Ну… я ня ведаю… А якія ёсьць?

— Ёсьць эска, эмка, элька, ікс-элька, — прамаўляе кабета незразумелую мужчынскаму вуху замову. — Эска — маленькі, эмка — сярэдні, элька — вялікі…

— Яна ў мяне маленькая, — кажа хлопец зь пяшчотай.

— Ды якая маленькая! — парэчыць ягоны сябра. — Яна ў тым месцы, здаецца, немаленькая…

— Нармальная, — апраўдваецца пакупнік. — Хоць я ня ведаю.

— Хіба ты яе голай ніколі ня бачыў? — пытаецца трэці.

І г.д. і г.д.

* * *

Мужчыны ўмеюць шмат чаго рабіць: паляваць на мамантаў, адкрываць Амэрыку, рабаваць банкі праз інтэрнэт. А вось набываць жаночую вопратку для сваіх жонак-каханак пераважна ня ўмеюць. Спасьціжэньне гэтага высокага мастацтва прыходзіць да іх толькі праз шмат год сумеснага суіснаваньня з жанчынай, але не да ўсіх. Адна справа здабыць перамогу ў Другой Усясьветнай вайне. Зусім іншыя справа — зарыентавацца ва ўсіх існых шкалах памераў дамскай вопраткі. Тое, што ў адной частцы сьвету азначанае лічбай 40, на колькі сотняў кілямэтраў на Ўсход будзе пазначанае лічбай 46, а на амэрыканскім кантынэнце дык нават лічбай 10. Як тут разабрацца? Ня дзіўна, што калі мужчына ўсё ж угадвае патрэбны памер і ягонай даме вопратка падыходзіць, ён адчувае сябе героем-пераможцам.

* * *

Адзін мой знаёмы, выпраўляючыся ў замежную вандроўку, заўсёды браў з сабой паперчыну з усімі меркамі сваёй жонкі. Там усё было — ад шырыні пляча да ахопу шчыкалаткі, ад вышыні грудзей да ахопу сярэдняга пальца. Але ўсё адно ён стабільна памыляўся з выбарам вопраткі. Неяк ён патраціў ледзьве ня ўсе заробленыя ў камандзіроўцы грошы на бялізну для жонкі, але дзьве траціны пакупак давялося потым раздарыць сяброўкам ды сёстрам, бо не падыходзілі. А ўсё чаму? Мужчына бачыў арыгінальны й прыгожы станік, імгненна ўяўляў яго на сваёй жанчыне і набываў, цалкам забываючыся на неабходнасьць зазірнуць у шпаргалку з памерамі. А памер быў ня той.

Бадзяемся з прыяцелем у раёне Нямігі. Горад рыхтуецца да сьвята. На кожным вуглу вісяць плякаты са шматлікімі назоўнікамі загаднага ладу перад словам Беларусь. "Красуй… квітней… сьвяткуй, Беларусь!" Савецкае хараство, рэанімаванае людзьмі быццам бы з мастацкай адукацыяй, але без усялякай фантазіі.

Ля Палацу спорту нагарадзілі нейкую гіганцкую інсталяцыю зь дзяржаўнай капустай уверсе. Стаім і глядзім на яе. На траве пад нагамі паўсюль валяюцца маленькія шматкі белай і чырвонай матэрыі — відаць, не прыбралі пасьля таго як "інсталяцыю" нагарадзілі.

— А гэта што такое? — пытаецца прыяцель, гледзячы на белыя й чырвоныя шматкі тканіны.

— Сымбаль зьнішчанай беларускай незалежнасьці, — чамусьці адказваю я і мы разам пачынаем нявесела сьмяяцца.

Сабачая фрашка

Sun, 27 May 2007 13:09:18 GMT

Гісторыя здарылася з маім прыяцелем Сашам колькі год таму, калі ён яшчэ хадзіў у жаніхах. Мой прыяцель жыў у мікрараёне Сонечным на краю Гомеля, ягоная дзяўчына і будучая жонка — у прыватным сэктары Манастырку непадалёк ад цэнтра гораду.

Дом дзяўчыны ахоўваў невялікі рыжы сабака па мянушцы Сыгнал. Сашу ён чамусьці не асабліва шанаваў, увесь час рычэў на яго, карацей, не прызнаваў за будучага мужа дачкі гаспадароў. Неяк Саша даволі позна вяртаўся дадому, была амаль першая гадзіна ночы. Выйшаўшы на вуліцу, хлопец заўважыў, што Сыгнал бяжыць за ім. "Сыгнал, а ну дадому!" — паспрабаваў урэзоніць сабаку Саша, аднак Сыгнал ніяк не адрэагаваў.

"Нічога, выйду на тралейбусны прыпынак — адвяжацца", — падумаў хлопец. Сыгнал нібыта сапраўды адвязаўся. Саша ўскочыў у апошні тралейбус, што ішоў у бок ягонага жытла, прабіў талёнчык і толькі выпадкова заўважыў: Сыгнал сядзеў на падлозе на задняй пляцоўцы тралейбуса і нахабнымі шоўтымі вачыма глядзеў на хлопца.

Што тут будзеш рабіць? Не вяртацца ж назад! -

— Добра, хадзем са мной, — з уздыхам сказаў Саша свайму чацьвералапаму спадарожніку, — толькі ў хату я цябе не пушчу.

Дабраліся да Сонечнага. Ла пад'езду свайго дома Саша дэманстратыўна разьвітаўся з Сыгналам і зачыніў дзьверы перад самым сабачым носам. Сабакі ўсё адно сваё жытло знаходзяць, думаў ён. І Сыгнал пасядзіць-пасядзіць — ды й вернецца ў Манастырок.

Хвілінаў празь дзесяць з двара дома даляцеў да Сашавай кватэры жахлівы сабачы вой — гэта Сыгнал сыгналізаваў пра тое, як яму самотна й сумна ў пустым начным двары. Спачатку мой прыяцель вырашыў не рэагаваць: падумаеш, сабачы шантаж. Аднак хутка з вокнаў пачалі высоўвацца суседзі і крычэць гняўлівае "Прыбярыце сабаку! Спаць немагчыма!"

Саша вымушаны быў спусьціцца ў ніз. Забраць Сыгнала ў кватэру ён ня мог: там жыла котка дый для маленькай пляменьніцы прысутнасьць у хаце дваровага паўдзікага сабакі была б непажаданай. І давялося Сашу праседзець з самотнікам Сыгналам у двары на лаўцы ўсю ноч, аж покуль не пайшлі першыя тралейбусы. А шостай зранку Саша даставіў сабаку дадому. З тых часоў Сыгнал яго любіў і шанаваў.

Хроніка маёй фрызуры

Sun, 27 May 2007 13:04:17 GMT

Добра быць бляндынкай — яны мяккія, пяшчотныя, сэксуальныя. Добра быць рыжай — яны спакусьлівыя, сьцярвозныя, палкія, прыкольныя. Добра быць брунэткай — яны наагул жанчыны-вамп.

А шатэнкай?

А быць шатэнкай невыгодна. Нямодна, нецікава, несэксапільна, неарыгінальна і шмат яшчэ розных іншых "не", якія і пераконваюць большасьць маіх сябровак па няшчасьці ў неабходнасьці зладзіць шэраг экспэрымэнтаў з уласнымі валасамі.

Першы экспэрымэнт быў зьдзяйсьнены ў пятнаццаць год у часе школьных вакацыяў. Цётка прэзэнтавала мне пачак хны іранскай (у той час яе чамусіць амаль не было ў крамах) — і я ператварылася ў рыжую. Зрэшты, рыжымі сталі ня толькі валасы, але й патыліца, скроні, крыху — шчокі і асабліва — рукі, бо дзіцё ня ведала, што фарбавацца трэба ў пальчатках. Аднак у любым выпадку я жудасна сабой ганарылася і хадзіла рыжай пару месяцаў, пакуль хна ня вымылася.

Пасьля экспэрымэнту з хной былі экспэрымэнты з таннымі адценевымі бальзанамі і пенкамі для валасоў, якія таксама рабілі мяне рыжай. Кожны экспэрымэнт заканчваўся сваркай з мачахай, бо бальсаны фарбавалі ня толькі мае валасы й рукі (пальчаткамі я зноў-ткі не карысталася), але й ванну.

Рыжай я прахадзіла ўсю дзясятую клясу. У адзінаццатай клясе я перайшла на трывалыя крэм-фарбы. Пачала са страшэннай фарбы "Гама", якой, здаецца, яшчэ гадкоў пяць таму карысталася большая частка жаночага насельніцтва Беларусі. Адценьне называласа махагон — нейкі цёмна-бардовы колер. Я нанесла фарбу на свае валасы (мела ў той час касу таўшчынёй у руку), вытрымала паўгадзіны, змыла. Адной тубы было мала, таму валасы пафарбаваліся толькі сьпераду. Зрэшты, каб абяззброіць майго тагачаснага сябра хапіла й гэтага.

Пасьля махагону палявыя выпрабаваньні на фрызуры былі спыненыя гады на тры. Потым зноў быў экспэрымэнт з хной (рукі і шыя гэтым разам не пафарбаваліся), аднак рабіцца рыжай мне з тых часоў ужо ня хочацца.

У няпоўныя дваццаць два гады я раптоўна ператварылася ў бляндынку. Я зьмяніла ў той час неграшовую працу на грашовую, сямейнае становішча на несямейнае, кватэру ў кепскім раёне на кватэру ў някепскім. Душа прагнула пераменаў — і я пайшла ў цырульню. Майстар зрабіла мне густое мэляваньне, і я красавалася ў такім выглядзе пару месяцаў.

Зрэшты, бляндынкай была я нядоўга: мая нямяккая й непяшчотная натура патрабавала зьмены іміджу. Я набыла адценевы бальсан "РоКолор", колер "чырвонае дрэва" и нанесла яго на густое сваё мэляваньне. Эфэкт быў неверагодны — здалёк мяне можна было прыняць за Мілу Ёвавіч зь "Пятага элемэнта". Аднак ужо праз два тыдні гэтае падабенства зьнікла — бальсан змыўся.

Яшчэ празь некаторы час набыла я бальсан адценьня "дзікі вінаград" ды нанесла яго на рэшткі мэляваньня. Таксама выглядала даволі нетыпова — сінія валасы. Колер зьнік праз два тыдні.

Зноў быў зроблены вялікі перапынак у маіх шуканьнях. Адноўленыя яны былі толькі летась, калі сяброўка пафарбавала мяне ў рыжаватае адценьне. Прахадзіла я рыжаватай тыдзень-другі — і захацела разнастайнасьці. Я ў трэці раз у жыцьці зьвярнулася да фарбаў "РоКолор" (рэдкасная мярзота) і нанесла адценьне "дзікая сьліва". Спалучэньне рыжаватага й сіняга дало… зеленаватае адценьне. Ідучы па вуліцы, я часта чула за сьпіной шэпт: "Вядзьмарка!"

Нарэшце у лістападзе мінулага году мая дасьведчаная ў пытаньнях фрызур сяброўка пафарбавала мяне ў небрутальную брунэтку. Дзякуй богу, не "РоКолором".

Застаецца хіба засвоіць ролю жанчыны-вамп. :-)

Прозьвішчы

Sun, 27 May 2007 13:03:24 GMT

Дзявочае прозьвішча маёй маці было Гугля. Ясна, "скланялі" яе на розныя лады. То Чугля, то Гучля, то Чучля. Можна сабе ўявіць, зь якой радасьцю яна зьмяніла прозьвішча, пабраўшыся шлюбам з маім бацькам!

* * *

Гэта быў чіноўнік з тагачаснага Міністэрства зьнешнеэканамічных сувязяў. Мне давялося браць у яго інтэрвію з часе нейкага мерапрыемства ў свабоднай эканамічнай зоне "Гомель-Ратон". Чыноўнік рабіў уражаньне чалавека разумнага, кемлівага, несапсаванага міністэрскім бюракратычным духам. Я запісала інтэрвію, а потым папрасіла назвацца. Кажа імя і імя па-бацьку, пасаду.

— А прозьвішча?

— Узяткін.

* * *

Прозьвішча аднаго беларускага спартовага журналіста — Педзік.

Студэнткі і вакальныя практыкаваньні

Sun, 27 May 2007 13:01:52 GMT

Летам 1997 году я ды мая каляжанка Ленка рабілі чарговую адчайную спробу паступіць на журфак БДУ. Нас, іншагародніх абітурыентаў, пасялілі на час іспытаў у знакамітую "тройку". Унівэрсітэцкі інтэрнат у Курасоўшчыне, вакол якога ходзіць безьліч легендаў, яшчэ тое месьцечка.

Жалі мы, як памятаю, на 14-ым паверсе ў адным блёку са студэнткамі біяфака, якія затрымліся ў Менску на практыку. Мы ўдзень зубарылі свае экзамэнацыйныя патыньні, яны —лавілі прусакоў, восаў, мух ды іншую жамяру для гербарыяў. Увечары мы звычайна стараліся раней легчы спаць, бо так выходзіла, што ў некага з нашых дзяўчат штодня быў іспыт.

А вось у студэнтак толькі ўвечары сапраўднае жыцьцё. Праўда, распачыналася яно хутчэй па інэрцыі: вядома ж, летам, калі большасьць студэнтаў разьехалася, асабліва не адарвешся. А хочацца. Каб унесьці ў сваё існаваньне хоць нейкую разнастайнасьць, нашўыя суседкі паклікалі да сябе ў госьці двух хлопчыкаў з абітуры — і гудзелі да паўночы. (Ложкі не рыпелі, аднак размашлялі і сьмяяліся занадта гучна.) Пасьля, калі хлопцы сышлі, студэнткі яшчэ доўга абмяркоўвалі вартасьці новых кавалераў і дзялілі, каму з кім на будучыню.
З калідора раз-пораз даносілася гучнае: "Аксана, а Саша ўжо заняты!" І гэтак да другой гадзіны.

Адна з нашых абітурыентак выйшла да іх ды выказала ўсе, што думае на гэты конт (у сэнсе, наконт начнога шума). Студэнткі пакрыўдзіліся і вырашылі нам адпомсьціць. Наступным вечарам (кавалеры ў той дзень завалілі іспыты ды зьехалі ў родныя мясьціны чакаць позвы ў войска), суседкі распачалі вакальныя практыкаваньні. Глоткі гэтыя чатыры дзеўчыны мелі здаровыя, галасілі гучна, таму спаць мы не маглі. Недзе бліжэй да першай мы зь Ленкай зацягнулі "Спи моя радость, усни". Суседкі крыху зьбянтэжыліся і на колькі хвілінаў сьціхлі, аднак потым зноў распачалі вакалізаваньне.

Мы вырашылі ніяк на іх не рэагаваць, але самі рыхватавалі свой адказ Чэмбэрлену.

А другой гадзіне студэнткі сышлі на нейкую разгулянку, куды іх паклікалі аднакурсьнікі з 13-га паверха. Ня ведаю, а якой яны вярнуліся, відаць ужо зранку. Але а шостай дзяўчыты мірна спалі.

Мы ж зь Ленкай прачнуліся безь дзесяцёх шэсьць ды гучна, на ўсё моц сваіх лёгкіх, пачалі расьпявацца па тэрцыях. Роўна а шостай мы засьпявалі знакаміты раманс "На заре ты ее не буди". За сьцяной пачулася толькі варушэньне ды незадаволенае бурчэньне.

У астатнія дні нашага быцьця ў "тройцы" с суседкамі мы мелі цудоўныя адносіны. Такую далікатнасьць у паводзінах і лагоднасьць я пасьля сустракала нячаста.

"Я ніколі не п'янею!"

Sun, 27 May 2007 12:59:21 GMT

Гэтая фраза заўсёды была праўдзівай прыкметай таго, што спадарыні В.М. наліваць больш ня трэба. Але ж у стане "я ніколі не п'янею В.М. рабілася неўтаймаванай і патрабавала ў свайго мужа, каб на стол выстаўляліся лепшыя напоі, што былі ў хаце ды лепшы заедак. Пасьля, праспаўшыся крыху, В.М. хапалася за галаву і лямантавала:

— А што ж я нарабіла! А навошта ж я той каньяк выставіла! Гэта ж было для асаблівых выпадкаў.

Але ў часе новага сьвяткаваньня (няважна, чаго менавіта) гісторыя паўтаралася. Аднойчы, калі В.М. зноў закрычэла сваё "Я ніколі не п'янею" і запатрабавала прынесьці нейкае "элітнае" віно. Муж гэтым разам чамусьці не спрачаўся зь ёй і прынес віно. В.М. адпіла крыху:

— Які смак! Які смак! — выгукнула яна і язык пры гэтым моцна заплятаўся.

— Толькі ў мяне такое віно ёсьць — сама рабіла!

В.М. працягвала хваліць віно, а муж ейны (як і ўсе госьці, што пакаштавалі чароўны напой) хаваў усьмешку. Замест віна ён прынес гранатавы сок.

Гомельчукчы і чарнобыль

Sun, 27 May 2007 12:57:43 GMT

— Алё, гэта "Нірэя"? Навіны?

Устрывожаны голас маладога чалавека ў слухаўцы прымушае мяне падумаць, што ў горадзе магло адбыцца нейкае сур'ёзнае здарэньне.

— Скажыце, чаму ў вас у навінах было інфармацыі, што чарнобыльскі рэактар зноў выбухнуў.

— ???

У мяне няма яшчэ досьведу дачыненьняў з псыхамі ці наадварот занадта вясёлымі людзьмі, якія любяць пажартаваць, таму я ня ведаю, што адказаць. Пытаюся ў шэфа, які сядзіць у нашым пакоі за кампутарам.

— А адкуль у яго такая інфармацыя? — абыякава перапытваецца шэф, быццам паведамляюць не пра Чарнобыль, а пра звычайную аварыю на цеплатрасе.

Мой телефонны суразмоўца цьвердзіць, што навіну гэтую пачуў у тралейбусе, калі ехаў з працы дадому. У Гомелі людзі як заўсёды нічога ня ведаюць, бо журналісты хаваюць ад іх інфармацыю, а ў Менску ўжо людзі страйкуюць.

— Дык калі вы паведаміце пра гэта ў навінах?! — гістэрычна крычыць малады чалавек. Ягоны голас са слухаўкі далятае нават да шэфа.

— Скажы яму, што як у Гомель застрайкуюць, тады й паведамім.

P.S. У красавіку 1998 года, калі і адбылася вышэйпамянёная гісторыя, на Гомельскім хімзаводзе здарылася невялікая аварыя: нязначная ўцечка шкодных рэчываў і ўтварэньне радыёактыўнай плямы. Наступствы аварыі былі зьліквідаваныя літаральна за пару гадзінаў, аднак чуткамі, як вядома, зямля поўніцца. Нехта з супрацоўнікаў заводу распавёў сваім знаёмым, тыя — сваім знаёмым. Вось і выйшаў эфэкт сапсаванага тэлефона.

Каб вы не размнажаліся!

Sun, 27 May 2007 12:52:16 GMT

Алесь Карніенка заўсёды меў шмат добрых піяраўскіх ідэяў. Яшчэ да таго, як праславіцца ў Менску сваімі ўлёткамі з тэлепузікам Лу-Лу, у родным Гомелі Алесь "замуціў" колькі акцыяў, якія дагэтуль яшчэ згадваюць.

1 сьнежня 1998 году мясцовыя бэпээсэмаўцы атрымалі ў падарунак ад Карніенкі й кампаніі пакунак прэзэрватываў з надпісам: "Каб вы не размнажаліся". Хлопцы проста прыйшлі ў абкам БПСМ, уручылі падарунак кіраўніку мярцовай філіі Сашу Маціеўскаму, сфатаграфавалі гэтую цырымонію ды ўцяклі, пакінуўшы "патрыётаў" у стане ці то разгубленасьці, ці то шалу.

Пасьля мне патэлефанаваў адзін з Карніенкавых паплечнікаў і распавёў, як яны добра пасьцябаліся. Ну я й напісала інфармацыю ў навіны. Тэлефаную прэс-сакратару абкама БПСМ Дзіме Ўсьцюгаву (быццам я нічога ня ведаю) ды пытаюся: "Што гэта ў вас за пяшчотныя адносіны з апазыцыяй? Кажуць, вам нейкія падарункі дораць". Дзіма гістэрычна крычэў у слухаўку, што гэта ўсё хлусьня ды правакацыя, але страшнай таямніцы — што за падарунак гэта быў — ён ня выдаў.

Яшчэ празь некаторы час звоніць мне Саша Маціеўскі ўласнай пэрсонай, ва ўсім прызнаецца ды тонам абражанай велічы робіць афіцыйную заяву: "Пра такіх палітычных апанэнтаў можна толькі марыць! Яны самі робяць сабе шкоду".

Інфармацыя так ці іначай пайшла і Сашавы камэнтары не зрабілі яе менш пякучай.

Равэль і гомельчукчы

Sun, 27 May 2007 12:50:56 GMT

У гомельскай музвучэльні — канцэрт Маладэчанскага сімфанічнага аркестра. Прыйшла туды, бо маю сярод аркестрантаў знаёмцаў, але ахвоты слухаць музыку ў іхным выкананьні няма. Тым болей — слухаць, як гомельская публіка з разумным выглядам разважае пра музыку, пакуль таўчэцца ў чарзе ля гардэробу.

Граюць Сьвірыдава, "Мяцеліцу" ("Тройка" у іх гучыць, як тачанка, але аплядысмэнты ўсё адно бурныя), "Рапсодыю ў стылі блюз" Гершвіна, яшчэ колькі папулярных рэчаў. На біс граюць вядомую польку Штраўса "Паляваньне". Пасьля канцэрта двое гомельчукчаў дзеляцца ўражаньнямі:

— А скажыця, што эта ані ігралі ў канцы? Што за галоп? Эта, навернае, РАвэль.

— Так, напэўна РАвэль.

— Как чудзесна, как замячацельна!

Вася і памяркоўнасьць

Sun, 27 May 2007 12:50:03 GMT

Апэратар Вася — гэта легенда гомельскага недзяржаўнага тэлеканала "Нірэя". У журналістаў, якія кольвечы працавалі ці падпрацоўвалі ў тамтэйшай службе навінаў, ад аднаго толькі гэтага імя пачынаюцца нэрвовыя рэакцыі, а некаторыя нават нецэнзурна лаюцца, згадваючы пра досьвед супрацы з Васям. Не, характар у яго быў ціхы, памяркоўны — тыпова беларускі. Ён ніколі ні з кім не сварыўся й не спрачаўся, на ўсё адказваў згодай. Але гэтая "памяркоўнасьць" даводзела да белага каленьня нават звышспакойных людзей, бо Вася ўсё рабіў па-свойму. Я ж да ліку такіх людзей ніколі не адносілася, тым болей у 18-19 год, калі мне выпала на "Нірэі" працаваць.

Васе нельга было сказаць: вунь стаіць аўтобус, здымі яго ў руху. Трэба было дакладна апісаць увесь альгарытм дзеяньняў: пастаў камэру на адлегласьці пяцьдзесяці мэтраў ад аўтобуса, а калі той рушыцца зь месца, разьвярні камэру на трыццаць градусаў і не забудзь яе ўлучыць. Калі падобнае ЦУ не паступала, Вася вельмі проста мог забыць улучыць камэру, паставіць яе занадта блізка, альбо не разьвярнуць яе.

Вася заўсёды меў гадзіньнік, але ня меў пачуцьця часу. З гэтай прычыны яго ніколі не адпускалі аднаго нават папросту зьняць агульны плян суседняга будынка: была рызыка, што Вася зусім ня вернецца на працу. Альбо здыме не будынак, а машыну каля будынка. Такое зь ім здаралася рэгулярна. Аднойчы яго адправілі ў сквэр праз дарогу зьняць для навагодняй застаўкі ёлачкі, замеценыя сьнегам. Працы было па пяць хвілінаў, але Вася вярнуўся толькі праз тры гадзіны. На касэце відэа было да халеры: дзеці, што гуляюцца з сьнежкі, машыны, што прабуксоўваюць на дарозе, вераб'і ў сьнезе, мінакі… ЁЛАЧАК там не было!

Вася заўсёды ставіў камэру на штатыў — для ўстойлівасьці. Але й на штатыве камэры чамусьці скакала так, быццам апэратар здымаў зь пляча. Іншыя апэратары не маглі дапяць, як у Васі такое атрымліваецца.

Вася ненавідзеў здымаць аб'екты ў руху. Калі мне трэба было запісаць апытаньне на вуліцы, мой калега не зьвяртаў увагі на тое, што некаторыя людзі могуць сьпяшацца ці наагул баяцца камэры. Ён казаў: "Стойце, ня рухайцеся! Я вас зараз здымаць буду". Ён доўга, як фатограф, выстаўляў чалавека ў кадры, таму суразмоўцы мае часта выглядалі, не як жывыя людзі, а як нейкія помнікі.

Неяк Васю адправілі ў чацьвертую спартовую школу здымаць прэс-канфэрэнцыю. Апэратар сабраў усе свае варштаты і перш чым ехаць, пацікавіўся ў мяне, ці не 44-ю школу я скончыла. Так, сорак чацьвертую. Вася нічога не сказаў і паехаў на здымку. Праз паўгадзіны патэлефанавала на працу нашая журналістка і сказала, што Васі няма. Высьветлілася, што ён спакойненька зьехаў у 44-ю школу. Назаўтра яго адпраўлялі ў 59-ты дзіцячы садок, але Вася зноў зьехаў… Так-так, менавіта ў 44-ю школу!

Шчасьлівы бацька

Sun, 27 May 2007 12:49:15 GMT

Адзін хлопец у юнацтве надта ужо за дзеўкамі любіў пабегаць — грэшны быў, грэшны. Але прайшоў час, сустрэў ён сваю адну-адзіную, ажаніўся зь ёй і ператварыўся ў прыстойнага дзядзьку. Нарадзілася ў іх дачка — ўсё як у людзей.

Праз пару гадкоў вырашылі яшчэ адно дзіця нарадзіць, але хацела, каб гэтым разам абавязкова хлопец. Рабілі спадкаёмца па навуцы, лічылі-вылічвалі доўга: фазы месяца, палажэньне зорак. Зрабілі, здаецца і сталі чакаць нараджэньня (ультрагука ў тыя часы ячшэ не было).

Нарадзіліся… тры дзяўчынкі-блізьняткі. Іхны татуля, пачуўшы навіну, схапіўся за галаву і зароў:

— Блін! Пяць баб у хаце! Што я цяпер зь імі з усімі рабіць буду?!

Зрэшты, зьмірыўся і зарокся рабіць дзяцей на месяцовым календары. Стаў дачок гадаваць. А дзеўкі ж прыгодымі расьлі: вочы чорныя, валасы балявыя. Бацька вялікага сямейства цяпер днямі прападаў на працы, каб пракарміць увесь вывадак, а ўсе знаёмыя зь яго кпілі:

— Вунь якія ў цябе прыгажуні растуць. У маладосьці зь дзеўкамі па вуглах хаваўся, а ў старасьці дачок пільнаваць будзеш.

Раіса Ісакаўна і сьпірытуалізм

Sun, 27 May 2007 12:48:23 GMT

Да акультызму і іншых падобных навук маю гаспадыню Раісу Ісаакаўну заахвоціла сяброўка Эльвіра, што жыла па суседзтве. Штодня Раіса Ісаакаўна хадзіла да яе ў госьці параскладваць пасьянс ці правесьці сьпірытуалістычны сэанс. Эльвіра, кабета гадоў каля шасьцідзесяці, засталася тады саламянай удавой — муж сышоў да маладзейшай. Варожкі усе прадказвалі, што ён яшчэ вернецца ад саракагадовай, усе пасьянсы паказвалі тое ж самае, духі таксама прарочылі вяртаньне асабістага шчасьця… Але час ішоў, былы муж выдатна пачуваўся з маладой жонкай, а Эльвіра працягвала траціць грошы на варожак.

І Раіса Ісаакаўна варажыла разам зь ён: на сантэхніка ці яшчэ на некага — я ня ведаю, але варажыла. Аднойчы прыйшла яна ад Эльвіры, паклікала мяне на кухню і гаворыць:

— Юля, а мы зь Эльвірай духаў выклікалі.

— Ну і што? — дзеля ветлівасьці пацікавілася я. Быў вечар, я толькі што вярнулася з працы і хацела адпачыць, але цяпер без варожкі здагадалася, што гаспадыня не пакіне мяне ў спакоі.

— Хочаш пакажу, як гэта робіцца?

— Не, ня трэба.

— Ну давай пакажу!

Я уздыхнула і моўчкі пагадзілася: лепей страціць паўгадзіны цяпер, чым потым цягам дзьвюх гадзінаў слухаць пра былога мужа-мярзотніка і пра сантэхніка, які "щиплется". Раіса Ісаакаўна узяла кніжку, уставіла паміж старонак нажніцы, зачынілі кніжку, мудрагелістым чынам яе перавязала пасам ад таго самога халата, на які сантэхнік спакусіўся.

— Ну вось як гэта робіцца, глядзі.

Зразумела, выклікаць духаў яна не зьбіралася: абстаноўка ў той момант не спрыяла. Ёй папросту хацелася паказаць мне, як гэта робіцца. Але паступова Раіса Ісаакаўна сама увайшла ў гульню і паверыла ў праўдзівасьць усяго, што адбывалася.

— Дух маёй памёрлай маці, зьявіся! — замагільным голасам выгукнула яна.

Прусакі, што беглі па сваіх справах да сьметніцы, спыніліся ды, здаецца, прыслухаліся.

— Глядзі, глядзі, нажніцы торгаюцца! Ён прыйшоў! — закрычэла гаспадыня.

— Ды які духа, Раіса Ісаакаўна, — са сьмехам адказала я. — На дварэ сьветла яшчэ, гэта ж ня ноч.

— Усё адно ён прыйшоў, бо торгаецца. Дух, ты тут?

Нажніцы, закладзеныя ў кнігу, яшчэ раз варухнуліся ў руках Раісы Ісаакаўны.

— Ён тут, тут! Дух, скажа, ці пазбаўлюся я ад свайго хранічнага каліта, гастрыта, гемароя, цысьціта, бранхіта, рыніта?

Нажніцы засталіся нерухомымі.

— Дух, няўжо я не пазбаўлюся ад сваіх хваробаў?! — у адчаі енчыла жанчына. — Не пазбаўлюся?! Ну тады ідзі, дух, я цябе адпускаю… Дух, ты сышоў?

Нажніцы зноў ня торгаліся.

— Што ж, Раіса Ісаакаўна, цяпер будзем мы з духам у адной кватэры суіснаваць, — расьсьмяялася я.

Сакрэты прыгажосьці

Sun, 27 May 2007 12:47:09 GMT

Усім вядома, што дзеўчанё гадоў дванаццаці-чатырнаццаці за найлепшы камплімэнт уважае фразу: "Ты выглядаеш такой дарослай!" Дзеля таго, каб вонкава накінуць сабе гадкі два-тры, выкарыстоўваюцца любыя сродкі, запазычаныя з матчынага арсэнала:

1.Памада, колер якой табе не пасуе.

2.Туш, ад якой у цябе раздражненьне веек.

3.Падводка для вачэй, якой ты неахайна малюеш стрэлкі.

4.Цені, якімі ды шчодра пакрываеш павекі і ў выніку пачынаеш выглядаць, як жанчына зь плямёнаў ням-ням.

5. Пудра, якая табе з тваёй здаровай скурай і на фіг не патрэбная, але ў цябе псыхоз наконт сваіх няісных "прышчыкаў" — і ты пасыпаеш ёй твар.

6. Кароткая спадніца — 25 сантымэтраў ад калена (!!!)

7. Чаравікі на высокіх абцасы на памер большыя, чым трэба.

У прынцыпе, дастаткова. Гэтымі сродкамі для накідваньня сабе лішніх гадкоў карысталася і я ў чатырнаццацігадовым узросьце. Яшчэ трэба заўважыць, што тады я ужо была такога ж росту, як і цяпер і памер вопраткі мела такі ж самы. Раз прыйшла я ў дзіцячую паліклініку па нейкую даведку: у лягер, здаецца, зьбіралася ехаць. Сяджу каля кабінэту свайго доктара, чакаю. Тут зьяўляецца ў калідоры кабета і гаворыць:

— Жанчына, вы безь дзіця? То я з вамі ў кабінэт зайду таксама, мне тут толькі рэцэпт падпісаць…

Я раптоўна зразумела, што выглядаю не на два-тры гады старэйшай, а на усе дзесяць. З тых часоў касмэтыкай амаль не карыстаюся. Таму часта мне ў краме ня хочуць прадаваць віно, бо лічаць няпоўнагадовай.

Ваня і "ванючыя паліцікі"-3

Sun, 27 May 2007 12:45:51 GMT

На наступны дзень Ваня вырашыў паўтарыць у навінах адзін з фрагмэнтаў прамовы АРЛ. Ён прыйшоў у студыў за пару хвілінаў і пачаў балбалаць з Пашам Бараноўскім пра тое, як адзначыўся з "ПАПАЙ" напярэдадні. Паша заслухаўся, зьняў навушнікі і выпадкова замест рэклямнага роліку запусьціў ня той файл.

Ціхая, спакойная песьня раптоўна абарвалася — і пачулася: "Што, не пусьцілі мяне ў Ялту на канфэрэнцыю! Да я б і сам не паехал…" Гэта усенародна абраны абураўся з нагоды чарговых зьнешнепалітычных няўдач.

Пасьля гэтага мы прыйшлі да высновы, што АРЛ — зьява анамальная.

Ваня і "ванючыя паліцікі"-2

Sun, 27 May 2007 12:43:31 GMT

У наступным выпуску навінаў мусіла ісьць іншая стужка АРЛ. Ня памятаю пра што, але таксама шык і бляск. І ў той жа выпуск паставілі расповед лёнданскага карэспандэнта Вольгі Хэлі пра нараджэньне шасьцімільярднага жыхара плянэты.

Ідзе шапка, Ваня вітаецца, чытае анонсы, потым падводку пад стужку АРЛ. Стужка ідзе нармальна. Пасьля Ваня чытае інфармацыі пра дэкрэт № 40, "які, на думку экспэртаў, можа канчаткова зьнішчыць прыватны бізнэс". І ледзьве ён гэта прачытвае, як ідзе стужка: "А ў гэты час у Югаславіі пачаліся урачыстасьці з гэтай нагоды…"

Гукарэжысэр пераблытаў адбіўку са стужкай.

Ваня і "ванючыя паліцікі"

Sun, 27 May 2007 12:42:48 GMT

Рэкардсмэнам па колькасьці пэрлаў у жывым беларускім FM-этэры можа быць хіба Ваня Мірскі, асабліва радаваў ён публіку ў першы год працы на "Альфа Радыё".

Неяк прынесьлі нам у навіны велічэзную, на 45 хвілінаў стужку з прамовай АРЛ. Дзе яе запісалі, пры якіх абставінах — пра тое нам не казалі. Афіцыйна гэта лічылася "адказам на пытаньні для Калінінградзкіх мэдыяў". Прамова была на імправізацыі, зусім не адфільтраванай — прыгажосьць, адным словам. Мне даручылі адмантажаваць колькі яркіх кавалкаў і напісаць для іх падводкі, каб Ваня Мірскі мог запускаць іх у навінах.

Адмантажавала я стужку, дзе АРЛ выказваўся пра саюз з Расеяй. "Эта не народ проціў саюза, эта какіе-та ванючыя паліцікі. І есьлі адабраць у іх усе срэдзтва масавай інфармацыі, то эта будзет, как адна квакаюшчая лягушка гдзе-та ў калінінградзкім балоце…" А файл са стужкай называўся "ПАПА" (бацька-тата-папа).

Ваня ідзе ў студыю, садзіцца да мікрафона і забываецца сказаць чалавеку, што сядзіцб за пультам, як файл называецца. Ідзе шапка, Ваня вітаецца і чытае анонсы, затым падводку пад стужку… Падложка сэкундаў дзесяць валіць сама па сабе, а ў этэры маўчаньне. Гукарэжысэр ня ведае, які файл запускаць! А Ваня сказаць ня можа, бо няма кнопкі, якая вылучае ягоны мікрафон — такая на "Альфе" студыя. Урэшце рэшт Ваня здаўленым голасам паўшэптам прамашляе ў мікрафон: "Папа…" — і льецца прамова усенародна абранага пра "ванючых паліцікаў".

Жывы этэр і "лунаходы"

Sun, 27 May 2007 12:37:44 GMT

Калі ў мяне пытаюцца, як я упершы раз выходзіла ў жывы этэр, я адказваю: "Са звычайнай тэлефоннай будкі". Мне ня вераць, але гэта праўда. Прадзівая таксама й прычына, зь якой мяне пацягнула на падобную экстрымальшчыну.

1 лютага 2000 году. Прадпрымальнікі, натхнёныя сп.Леванеўскім, страйкуюць. Я раблю рэпартаж пра гэтую векапомную падзею: запісваю стужкі на менскіх рынках. Толькі што я адведала "Дынама", а цяпер мне трэба бегчы на Камароўку, каб пасьпець да 14.15 зрабіць пяціхвілінны матэрыял з галясамі.

Дарэчы, я шыкоўна выглядаю. Нядаўна я набыла на "Ждановічах" боты на фантастычных плятформах. Мой бацька, пабачыўшы той абутак, адразу ж ахрысьціў іх "лунаходамі" і асьцярожна пацікавіўся, як я здолела дагэтуль не паламаць сабе ногі, бегаючы ў такіх ботах.

Такім чынам, я бягу з "Дынама" ў напрамку праспэкта. І тут адбываецца са мной надзвычайнае здарэньне: плятформа на адным з "лунаходаў" рэзка адвальваецца… Ой і шыкоўна ж я выглядаю! Але з такой шыкоўнасьцю наўрад ці зручна будзе працаваць. Я еду дахаты, каб зьняніць "лунаходы" на больш практычны абутак.

Дарога да Шабаноў (там я па тагачаснай галечы здымаю кватэру) і назад займае гадзіны паўтары. На Камароўку трапляю а першай. Да 14.15 з гатовым матэрыялам не пасьпяваю. Што тут рабіць?

Пачатак 2000-га году — час, калі мабільнік лічыўся экзотыкай, асабліва для рэпартэркі з заробкам у 50 умоўных адзінак. Ясна, што праблема выхада ў просты этэр — адзінае, што мяне магло уратаваць у тым выпадку — здавалася невырашальнай. Але я згадала пра таксафоны ля ЦУМА, дзе апараты кожную хвіліну не пішчаць. Бягу туды, тэлефаную на станцыю і дакладваю вядоўцу сытуацыю. Сяргей Д. у ціхім шоку, але рабіць нічога іншага не застаецца.

Дазвоньваюся да студыі, мяне бяруць на пульт. Страшна, ажно жахліва! Напісала сабе увесь тэкст, бо зразумела, што ад хваляваньня пераблытаю усё на сьвеце. Стаю ў будцы з рэпартэрам на плячы і з нататнікам у руках. за мной чарга ахвочых таксама патэлефанаваць.

Выхад атрымаўся вельмі удалым. Ад радасьці я выскокваю ў будкі, ледзьве не забыўшыся на телефонную картку. Мужчына з чаргі пытаецца:

— А… вы на радыё ў эфір выходзілі?

— Так, так… — адказваю я і хуценька уцякаю ў мэтро.

Мікэлянджэла і гендэрнае пытаньне

Sun, 27 May 2007 12:36:56 GMT

Рэцэпцыя офіс-білдынга комплекса "Журавінка". На рэцэпцыі дзяўчына з кароткай спадніцы, каля рэцэпцыі — мужчына каўказскай нацыянальнасьці. У службовым пакойчыку каля рэцэпцыі на стале —статуэтка, падобная здалёк на мікелянджаўскага Давіда, толькі ў сотні разоў меншага.

— Што гэта вы такіх мужчын у сябе трымаеце? — пытаецца каўказец у дзяўчыны. (Асаблівасьці маўленьня палкага сына гор перадаць на пісьме не бяруся.)

— Сапраўдных мужыкоў нестае, дык хоць такіх трымаем, — флегматычна адказвае дзяўчына.

Ададжа для скрыпкі соля

Sun, 27 May 2007 12:36:00 GMT

Ёган Сэбасьцьян Бах. Ададжа для скрыпкі соля g-moll з санаты № 1. Пранізьлівае, надрыўнае, пякучае. Яно прымушае трымцець кожны нэрв зь першага ж акорда. Як журба пра даўно страчанае. Як прадчуваньне будучых бедаў. Як вогнішча Чысьцеца, куды трапляе мая душа, калі чую гэтую музыку.

Мне пашчасьціла — я слухала яе не на дыску і не ў канцэртнай залі, а ў звычайнай кватэры зімовым вечарам пры сьвечках. Яе гралі для мяне. Цудоўнае выкананьне, цудоўная скрыпка.

* * *

— Спачатку была ў мяне скрыпка-фабрычка. Някепскі, канечне ж, інструмэнт для студэнта музвучэльні, але…

Ён называў яе маленькай сьпявачкай з жахліва моцным голасам — скрыпку, якую далікатна трымаў у руках, быццам то сапраўды была жывая істота. Я глядзела на яго зь недаверлівым зьдзіўленьнем: хіба можа музыкант гэтак ставіцца да свайго інструмэнта? Так, можа. У скрыпкі ёсьць душа, заўсёды цьвердзіў ён. Зрэшты, ягоная скрыпка з надзвычай чыстым тонам, і мне зь цягам часу пачала падавацца маленькай сьпявачкай. Яа ажывала ў ягоных руках.

— На другім курсе ў летнюю сэсію перад самым іспытам па спэцыяльнасьці быў са мной такі выпадак. Я меў сябра, чалавека моцна веруючага, які цяста цягнуў мяне разам з сабой у пэтрапаўлаўскі сабор. Ад вучэльні менш за дзесяць хвілінаў ходу, у часе фортак можна было адведваць. Дык вось напярэдадні іспыта я пайшоў туды зь сябрам. Ён маліўся шчыра, а я чамусьці пачаў прасіць бога, каб ён дапамог мне бліскуча здаць іспыт. Я быў добра падрыхтаваным, але мне хацелася быць найлепшым. Я ня ведаў тады, што прасіць Бога пра такія рэчы грэх і быў пакараны ў той жа дзень… У мяне дома футляр з інструмэнтам заўсёды ляжаў на стале, але ў той вечар я чамусьці пакінуў яго на падлозе. Так, я сядзеў ля вакна ў сваім пакоі і пасьля таго як пазаймаўся, пакінуў футляр на падлозе побач зь пюпітрам. Мяне паклікалі ў кухню вячэраць. Я выйшаў з пакоя, пагасіў сьвятло, а калі вярнуўся ў пакой, то ў цемры ня убачыў скрыпку да наступіў на яе… Уяўляеш сабе? Застацца без інструмэнта за ноч да іспыта! У сьне я бачыў тую раздаўленую скрыпку, і яна мне упершыню падалася жывой істотай, якую я забіў. Зранку я прыбег у вучэльню, пазычыў у некага інструмэнт — і пасьпяхова заваліў іспыт. Такі вось урок… Гэтая скрыпка майстравай працы, таму ў яе такі выдатны гук. Фабрычкі з горшага матэрыяла і робяцца яны усё ж на канвэйры, у іх ня укладваюць душу. Майстар жа адчувае кожную клетачку гэтага арганізма… Гісторыя ў маёй скрыпкі такая. Пасьля таго выпадку я доўгі час быў без уласнага інструмэнта, неяк перабіваўся. На апошнім курсе вучэльні сваякі па васямнаццацігодзьдзе падаравалі мне два заручальныя пярсьцёнкі. ну, ты ж ведаеш, як у нас прынята: золата — найдаражэйшы падарунак на паўналецьце. А я прадаў пярсьцёнкі, дадаў грошы, што назьбіраў за апошнія гады — ды набыў вось гэтую скрыпку. Не, не набыў — заручыўся зь ёй. Пакуль я граю на ёй, я сапраўдны музыкант.

* * *

Мы разьвіталіся зь ім на доўгі час з розных жыцьцёвых акалічнасьцяў. Праз паўтара года мы сустрэліся зноў. Ён вучыўся завочна ў кансэрваторыі, працаваў у вядомым аркестры. Пра музыку ён наагул казаў мала, хоць раней гэта была асноўная тэма нашых зь ім размоваў. Раптоўна мой знаёмы загаварыў пра сваё жаданьне заняцца камэрцыяй. Не таму, што адчувае да гэтага занятку схільнасьць, папросту усе так робяць, а музыка — гэта несур'ёзна.

— А як твая скрыпка? — запыталася я, і ў гэтым маеім пытаньні была напруга, зь якой, напэўна, Паганіні даігрываў свой канцэрт на скрыпцы з адной-адзінай струной.

— Файны гук, канечне ж… — няўпэўнена адказаў ён. — Але грыф крываваты, выправіць фактычна немагчыма. З-за гэтага дэфэкту мне цяжкавата граць, таму я фабрычку набыў.

— А майстрава скрыпка?

— У футляры на шафе ляжыць.